YAZ

Yıllardır okurum şiirlerde, romanlarda, makalelerde...”Hayatı akışına bırakmalı...”Bırakmalı mı gerçekten?Öyle kös kös oturup geleni alıp gidene elveda çekmeli mi? Kime soruyorum; kendime soruyorum tabi..Zor durumda kaldığımda evet güzel bir bakış açısı, ama güzel bir cuma gününde oturup hayatımı sorguladığımda çok sığ gelen bir düşünce...Hayatım akıp gidiyor, ama ben hiç bilmiyorum; ne istedim, neyin peşinden koştum, neye yeteneğim vardı aslında, yada neye tutkuyla bağlanabilitem? Hiç peşinden koşmadığım, amansızca savaşmadığım neler vardı hayatta acaba... O yüzden de bir kaç yıl önce denediğim "müzik aleti çalmayı öğrenme "antrenmanlarıma yeniden başlama kararı aldım... Önceki denemem yan flüt idi, şimdi yaylı bir çalgı denemek istiyorum... İçimden bir ses böyle bir açlıktan söz ediyor çünkü..Virtüöz mü olurum, yok canım evde annemlere çalacağım :)

EKIM

Orta birinci sınıftaydım, ablam da orta iki...Çemberlitaş Kız Lisesi....Her sabah amcam,ben, ablam duraktaki minibüs sırasına, ordan minibüse ve Bayezıta uzanan eğlenceli,amcam sayesinde maceralı yolculuklar yapardık...Amcam erkenden kalkar işyerini o açardı...Çok enerjik, çok eğlenciliydi...Her gün minibüste mutlaka bir mizansel yaratırdı bize, para uzatırken, itişip kakışırken,güzel kızlar gördüğünde...Bir keresinde mektup yazıp vermisti...Kimbilir ne yazmıştı, bir daha o kızı görmedik :) Minibüsten indikten sonra okuldan önce amcamla işyerine gider, orada kahvaltımızı yapardık. Her gün aynı poğacacı amcadan sıcacık,lezzetli,ablamın çok sevdiği poğacaları alır, işyerinde çayla birlikte yerdik...Amcam ablama ve bana ikişer poğaca alır, birer bardak çay söyler, atölye kısmında çalışmaya koyulurdu. Ablamla ben büro kısmına geçer, keyifle kahvaltı ederdik. Ancak amcamın bilmediği gizli bir anlaşmamız vardı ablamla aramızda...Ben her gün bir poğacamı ablama verirdim, o da çayının yarısını bana....Bana poğaca fazla gelirdi çay yetmezdi, ablama da poğacalar yetmezdi:) Biraz toplucaydı da kendisi... Amcam hiç bilmedi bunu, bir çay daha yada bir poğaca daha istemeye çekinirdik, kendi aramızda böylece çözmüştük sorunu...

TEMMUZ OLSA GEREK

Rahmetli babaannem on çocuğu olduğu için isimlerini çok sık karıştırırdı..Bir de bunlara torunlar de eklenince....düşünün artık..Babaannem birine sesleneceği zaman neredeyse tüm aile bireylerini tek tek sayardı..Bülent,yok Hayat yok Kenan,ımmm Muraaat....Dallas dizisindeki replikler gibi değildi, cidden bulamazdı isimleri..Böylesi kalabalık yaz akşamlarında bunca sesleniş çok komik gelirdi bize...O yüzden babaannem kimi çağırırsa cağırsın hepbirden bakardık, mutlaka gözüyle doğruyu gösterir diye...

HAZİRAN

Yaz geliyor..ot kokusu özellikle de kurumuş sap ve saman kokusu cocukluk yıllarımı anımsatır hep bana...Güneşin gözden kaybolduğu annemin pencereden bağırıp üstüme bir şeyler almam ve ayağıma çorap giymem konusunda uyarılarının gelmeye başladığı zamandır... Sonsuza dek koşacak kadar çok enerjimin, inancımın ve zamanımın olduğu yıllar...Bir tek spor ayakkabısıydı tüm ihtiyacım, hiçbir engel tanımazdım önümde başkaca...Ciğerlerimin şiştiği,rüzgarın alnımı çatlattığı zamanlar...Kendimi nedense evlatlık sanardım:) Oysa ne ilk çocuktum ne de tek, anlamsızca 4 çocuğun ikincisiydim...Ama her çocuk gibi benim de bir hayale ve bir hikayeye ihtiyacım vardı galiba...